فیلم برزخیها؛ حاشیهای که متن را سرکوب کرد

اگر قرار باشد از میان تمام آثار تاریخ سینمای ایران فقط یک فیلم را انتخاب کنیم که در آن حاشیه بهکلی بر متن چربیده است، بعید است گزینهای بهتر از برزخیها بیابیم. در شرایطی که وقوع انقلاب باعث تغییراتی بنیادین در تمام سطوح شده بود، برزخیها تلاشی با محوریت تعدادی از مهمترین چهرههای سینمای پیش از انقلاب برای انطباق با فضا و تفکر تازه بود و البته میتوانست نوعی اعلام برائت هم محسوب شود. با این وجود شرایط آن روزها چنان تندوتیز بود که بهنظر میرسید هیچ اقدامی چارهساز نیست. گرچه دستاندرکاران وقت وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی با صدور مجوز نمایش برزخیها نشان دادند که سعی دارند بهشکل بهینهای از افراد سرشناس سینمای قبل از انقلاب استفاده کنند اما در نهایت زور مخالفان عموما تندروی فیلم که گروهی از دستاندرکاران وقت حوزه اندیشه و هنر اسلامی (که بعدها به حوزه هنری معروف شد) و البته افراد عمدتا بدون نامی در برخی از روزنامههای وقت را در بر میگرفت بر نیروهای رسمی هدایتکننده سینمای ایران چربید و برزخیها بعد از مدت کوتاهی نمایش از پرده پایین کشیده شد. با این وجود همان زمان کوتاه کافی بود تا برزخیها به یک فیلم بسیار پرمخاطب تبدیل شود.
با توجه به اینکه در کمتر مطلبی در آن سالها به کیفیت فنی فیلم اشاره شد، این یادداشت بیشتر به چکیده نقدهایی اشاره دارد که عمدتا در مخالفت با تصمیمگیریهای کلان سینمایی منتشر شده بودند و برزخیها را بهانهای قرار داده بودند تا انتقادات کلانتری را مطرح کنند.

نوشته فیلم برزخیها؛ حاشیهای که متن را سرکوب کرد اولین بار در فیلیموشات. پدیدار شد.