فیلم بلمی به سوی ساحل؛ صمیمی اما شعاری

زندهیاد رسول ملاقلیپور متعلق به نسلی از فیلمسازان بود که مستقیما از جبهههای جنگ پا به عرصه سینما گذاشتند. این فیلمسازان با تجربه بیواسطه حالوهوای جنگی، میتوانستند فضایی واقعی از محیط جبهه به تصویر بکشند اما مشکل این بود که هیچ تجربهای در عرصه سینما نداشتند. این نسل از سینماگران، در فضای خاص نیمه اول دهه 60، توانستند با استفاده از بودجه نهادهای عمومی، تجربهگریهایی در سطح جریان اصلی سینمای وقت ایران انجام دهند. این، امکانی است که در نظامهای پیشرفته فیلمسازی، بعید است به این راحتیها و در همان ابتدای راه برای هیچ فیلمسازی بهوجود آید. اما نکته بعدی این است که تعداد کمی از آن فیلمسازان بهقدری استعداد داشتند که بتوانند خود را اثبات کرده و گلیم خود را از آب بیرون بکشند. ملاقلیپور یکی از آن فیلمسازان بااستعداد بود. بلمی بهسوی ساحل، دومین فیلم سینمایی او پس از فیلم نینوا بود. اگر این 2 فیلم را با هم مقایسه کنیم، میتوانیم نشانههای پیشرفت و استعداد را در فیلم دوم ملاقلیپور ببینیم. با این وجود ملاقلیپور، زمانی که بلمی بهسوی ساحل را میساخت، هنوز به پختگی دوران اوج کاریاش نرسیده بود.
به مناسبت سالگرد اکران عمومی بلمی بهسوی ساحل، نگاهی انداختهایم به چکیده نقدهایی که در زمان اکران این فیلم در موردش نوشته شد.

نوشته فیلم بلمی به سوی ساحل؛ صمیمی اما شعاری اولین بار در فیلیموشات. پدیدار شد.